Edward Wilhelm Drescher
Biografia
Edward Wilhelm Drescher (ur. 23 października 1912 w Biłgoraju, zm. 16 lipca 1977 w Warszawie) był polskim lekarzem specjalistą chirurgii dziecięcej, profesorem Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, uczestnikiem powstania warszawskiego i weteranem walk o wolność i niepodległość Polski.
Dzieciństwo spędził w Kaliszu, gdzie jego ojciec pracował jako sędzia. W 1930 ukończył Gimnazjum im. Adama Asnyka, po czym rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim oraz studiował mikrobiologię w Państwowym Zakładzie Higieny. Po studiach (1937) uzyskał dyplom lekarski, a w 1938 rozpoczął pracę w Klinice Chorób Dziecięcych UW i podróżował do czołowych ośrodków chirurgii we Francji; wybrał chirurgię dziecięcą jako specjalizację. Tuż przed wybuchem II wojny światowej odbył ćwiczenia w 25. pułku artylerii lekkiej Armii Poznań w Ostrowie Wielkopolskim.
Po wybuchu wojny brał udział w kampanii wrześniowej jako lekarz dywizjonu, uczestniczył w bitwie nad Bzurą i w obronie Warszawy. Był jeńcem obozu w Łowiczu. Po zwolnieniu wrócił do pracy w klinice. W 1940 r. wstąpił do ZWZ, działając pod pseudonimami Bogusz i Gustaw; był aresztowany przez Gestapo, przesłuchiwany i przetrzymywany. Uczestniczył w tajnym nauczaniu na UW i UZ Zachodnich. W 1942 r. organizował ruchomą czołówkę chirurgiczną Obwodu ZWZ-AK Warszawa-Powiat. W lipcu 1944 r. dostał przydział do VII Obwodu Obroża Okręgu Warszawskiego (zastępca lekarza naczelnego). Po kapitulacji powstania współorganizował Szpital Polowy przy Hożej 53 i kierował Głównym Punktem Opatrunkowym batalionu Zaremba-Piorun. Po kapitulacji powstania trafił do Podkowy Leśnej; żona Kazimiera Drescher została wywieziona do Oświęcimia; z synem wyjechał do Zubsuche, a później do Zakopanego; pracował jako lekarz do wyzwolenia terenów i powrotu żony.
W okresie powojennym (1945) należał do Morskiej Grupy Operacyjnej i rozpoczął organizację służby zdrowia na wybrzeżu, początkowo w Sopocie; zorganizował tam Miejski Ośrodek Zdrowia i Szpital Chirurgiczno-Położniczy. Był jednym z organizatorów Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia oraz reaktywowanych izb lekarskich. W 1947 r. na zlecenie ministra zdrowia objął stanowisko inspektora szpitalnictwa w Szczecinie, a w maju – ordynatora oddziału chirurgii dziecięcej szpitala PCK, włączonego krótko potem do nowo powołanej uczelni szczecińskiej – Akademii Lekarskiej (późniejszej PAM).
Jako dydaktyk w PAM wprowadzał zagadnienia chirurgii wieku dziecięcego do programu kształcenia i doprowadził do wprowadzenia analogicznego kursu we wszystkich polskich akademiach medycznych od roku akademickiego 1973/74. Wyszkolił 28 lekarzy specjalistów w zakresie chirurgii dziecięcej i przyczynił się do powstania ośrodków w Koszalinie, Słupsku i Gorzowie Wielkopolskim oraz drugiego ośrodka w Szczecinie. Prowadził kursy doskonalenia lekarzy. Współpracował z Instytutem Matki i Dziecka w Warszawie. W badaniach zajmował się urazami i chorobami układu kostno-stawowego, chorobami nowotworowymi i wadami rozwojowymi, m.in. zarośnięciem przełyku i przepuklinami pępowinowymi (leczenie zachowawcze). Opublikował ponad 90 prac naukowych i kilka podręczników; redagował kronikę PAM – Annales Academiae Medicae Stetinensis oraz od 1972 r. redagował Progress in Pediatric Surgery. Był inicjatorem powstania Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych i jego wieloletnim prezesem i sekretarzem; utrzymywał międzynarodową współpracę, m.in. z British Association of Paediatric Surgeons, Deutsche Gesellschaft für Kinderchirurgie i Réunion d'Ortopedie et de Chirurgie de l'Appareil Moteur de Bordeaux. Publikował także prace z deontologii i bioetyki; był współtwórcą Zasad Etyczno-Deontologicznych (1967). Wykłady etyki i deontologii prowadził w PAM od 1956.
Zmarł 16 lipca 1977 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.